Show Racers in detail gezien

 

 

Naar SR

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fok

De verdundkleurigen hebben over het algemeen wat minder body dan de overige kleurslagen, met het keuren moet men daar rekening mee houden.

Showracers zijn vitale duiven die met veel zorg hun eigen jongen grootbrengen. Toch kan men het beste oud met jong verparen. Een koppel bestaande uit twee late jongen brengt vaak teleurstelling Op het hok blijken het makke duiven te zijn. Als er kalm mee wordt omgegaan laten ze zich van hun zitplaats oppakken zonder dat ze proberen weg te vliegen. Toch is het niet allemaal zonneschijn, het kan niet ontkend worden dat de doffers nogal vechtlustig zijn. Vooral bij het koppelen in het voorjaar komt het tot echte vechtpartijen. In een soort omhelzing, die soms minuten lang kan duren, houden ze elkaar bij de mondhoeken vast. De verwondingen die zo ontstaan zijn in de vorm van onderwratten later altijd zichtbaar. Als de rangorde eenmaal definitief is vastgesteld is dat probleem voorbij. In tegenstelling tot sommige rassen die de uit hun broedhok geraakte vreemde jonge duiven tot bloedens toe verwonden komt dit bij de Showracers niet voor. Herhaaldelijk heb ik vastgesteld dat bedelende jongen spontaan door meerdere adoptieouders werden gevoerd.

Standaard

De huidige Amerikaanse standaard dateert van 1979, de laatste aanpassing van de tekst vond plaats in September 1993. In de nieuwe tekst wordt meer aandacht gegeven aan de precieze omschrijving van de verschillende raskenmerken. Ook de ideaalafbeelding was aan revisie toe, in 2009 is de vernieuwde standaardafbeelding door de NBS standaardcommissie geaccepteerd, vooral kop en snavel maar ook de nek worden krachtiger weergegeven. De laatste vier jaar wordt daarover al gediscuteerd. In November 1996 werden de laatste schetsen (gemaakt door Diane Jacky) door het bestuur naar de leden van de ASRA (American Showracer Association) gestuurd. Die nieuwe schets bevat een front- top- en zijaanzicht, vooral het zij- aanzicht is imponerend mooi maar een beslissing hierover is nog niet genomen.

De Duitse en de Nederlandse standaard zijn haast letterlijke vertalingen van de Amerikaanse standaard met uitzondering van enkele kleurslagen die bij ons nog niet erkend zijn.

Show Racers in detail gezien

Type en stand

Het type verlangen we krachtig, dus zichtbaar groter dan postduiven. De benen ternauwernood middellang, goed gehoekt en ver naar achter geplaatst. Borst en buik moeten royaal voor en onder de vleugelbogen uitkomen. Door de strakke bevedering zijn die vleugelbogen, van voren gezien, toch vaak zichtbaar. Een forse krachtige hals, middellang. En last but not least kort in de achterpartij. Om het predikaat Fraai te verdienen moet een Show Racer een opgerichte vaste stand tonen. Voor de tentoonstelling is het ideaal ongeveer een hoek van 45 ° maar duiven die voor de fok gebruikt worden zien we liever nog meer opgericht. Borstbeen, het borstbeen willen we lang maar beslist niet diep. Bij het in de hand nemen mag het borstbeen dus niet buiten het omringende borstvlees uitsteken. Neem maar een eend in de handen dan kun je precies vaststellen wat ik bedoel.

Grootte

Het gaat om de harmonie van het geheel. Veelal worden er te overdreven eisen aan de grootte gesteld. De Amerikaanse speciaalclub geeft een gewicht aan tussen 18 en 22 ounces voor oude dieren. In grammen       (1 ounce is 28,35 gram) tussen 510 en 625 gram. Dat is maar weinig meer dan de 450 gram van een gemiddelde postduif. In het zelfde artikel wordt ook gesteld dat oude fokdoffers vaak zwaarder zijn dan 30 ounce. Zelf geef ik de voorkeur aan de wat krachtigere types.

Hals

Middellang, vol en krachtig uit de borst komende en eindigende in een scherp uitgesneden keel.

Kopdracht

De kopdracht is voor het uiterlijk erg belangrijk. Ideaal is een kopdracht waarbij de snavelpunt maar iets lager dan horizontaal wordt gedragen. Te laagzichtig moet bestraft worden.

Kopbelijning

Van boven gezien verlangen we, vooral bij de doffers, een brede schedel die vanaf de ogen naar de snavelpunt maar weinig smaller wordt. De voorkop (tussen oog en snavel- aanzet) vrij lang. De snavel moet vrij breed aanzetten, stomp en krachtig. In profiel gezien moet de kop een wat gestrekte indruk geven, goed gerond (dus niet te vlak in voorkop) en voldoende substantie boven de ogen.

Snavel en wratten

Zowel wratvorm als wratstructuur spelen bij de beoordeling maar een bescheiden rol. Alleen "Steg" een wratvorm zoals bij de Exhibition Homers waarbij de veren tussen de beide wrathelften tot aan de snavelaanzet doorgroeit, wordt als een ernstige fout gezien. Bij de theoretische mogelijkheid van twee verder gelijkwaardige dieren wint natuurlijk de duif met de betere wratvorm. Op de beoordelingskaart moet een ruwe of slechte wratvorm wel worden vermeld maar bij de huidige stand van het ras niet bestraft worden. Oude doffers hebben haast zonder uitzondering onderwratten bij de mondhoeken, dit wordt vooral door vechten bij het begin van het fokseizoen veroorzaakt. 
Net zoals een Pitbullterriėr bij een vechtpartij zijn tegenstander altijd bij de keel probeert te grijpen zo hebben de Show Racers het altijd gemunt op de kwetsbare mondhoeken. Onderwratvorming bij duivinnen en jonge doffers moet wel bestraft worden. Vooral de duiven van Bill Schlieper winnen in Amerika aan de lopende band hun "B.O.B. of B.O.S." (best of breed of best of show) hun nafok in Duitsland valt naast hun volume van kop en snavel vaak op door de grove wratstructuur.

Oogkleur

Bij voorkeur donkerrood tot heel diep kastanjebruin. Vooral bij de duiven met de Indigo Factor wordt een zeer donkere oogkleur toegestaan, maar als de iris vrijwel net zo donker is als de pupil wordt dat ook in Duitsland bestraft. Voor bleke, matte of lichte ogen is minder consideratie. Bij duiven met de bruinfactor is het zogenaamde valse parel- oog toegestaan en bij witten een donker oog. Showracers met gele of parelogen zijn niet geschikt voor showdoeleinden.

Oogranden

Aan de oogranden worden hoge eisen gesteld, die dienen zo smal mogelijk en in kleur passend bij de veerkleur te zijn.

Onderstaande kleuren zijn (nog) niet erkend in Nederland:

Dominant en recessief opaal, de bruine kleurslagen, de miskleuren en de zeldzame kleuren zoals de saddles, waarbij alleen de vleugelschilden zijn gekleurd, en de faded.

Fouten

Alle fouten het type en de stand betreffende moeten zwaar bestraft worden. Show Racers die te horizontaal staan en/of een lang smal type tonen zijn (ondanks andere kwaliteiten) met G. dik beloond. Show Racers hebben een dik pak veren en moeten er altijd super strak bevederd uitzien. Losse bevedering in hals of achterpartij of veerwervelingen in de hals moeten tot een laag predikaat leiden. Voor te ruwe wratstructuur bij jonge dieren moet bij de beoordeling een punt worden afgetrokken.

Jan Jacobs