Index    Nieuws    Vererving   NSP  DSP   Dragoon    Gen.Homer   Show Homer  Ex.Homer   Show Antwerp  Giant Homer   Show Racer   
 
BTTR   Gastenboek   Ledenlijst   Vraag & aanbod Links Rasbegeleidingscommissie

 

 

 

 

 

American-Showracer

 

               

 

 

 

Roodzilver gekraste doffer uit Amerika. Eigenaar Bill Robinson

Hier zullen we als fokkers naartoe moeten werken. Eigenaar Bill Robinson.

 

Gelderlandshow Show Racerkeuring met een Amerikaans tintje.

 

De Amerikaanse keuring van de Showracers op de Gelderlandshow leek in aanvang te stranden door gebrek aan belangstelling. Eenmaal bezig werd er geestdriftig mee gedaan aan de keuzes tussen telkens 5 van de 14 Topdieren onder de meer zestig ingekooide Racers. Deze 14 dieren waren afkomstig van 5 fokkers.

Van deze vijf opgekooide dieren viel er elke ronde één af waarna Toon Croes de afgewezen dieren weer keurig in hun kooi terug plaatste en voor een nieuwe kandidaat zorgde.

De uiteindelijke winnaar een zwarte oude doffer van Rocco Verhage was als eerste in de keuring geplaatst en bleef tot het einde keurig zitten. Dat de nummers één, twee en drie uit de reguliere keuring uiteindelijk ook weer als winnende dieren naar voren kwamen was voor mij geen verrassing.

De volgorde was ietsje anders, omdat de Zwarte van Rocco, deze dag had uitgekozen om zijn vleugels optimaal op de staart te leggen. Hierdoor was het manco dat hem donderdag nog parten speelde verdwenen. Het was voor mij ook een aangename verrassing, dat een paar van onze nieuwe leden,  Co Schippper en Ger Stolzenbach  goed meededen, al was wél vrij snel duidelijk, dat ze het op het laatst zouden afleggen tegen het uit Amerikaanse importen afkomstige dieren van Bertus Kok Rocco Verhage en Tom Haenraets. De instelling van deze twee liefhebbers, die zich telkens weer inspannen om zich betere

dieren daar waar mogelijk aan te schaffen is perfect. Zij gaan de aansluiting binnen afzienbare tijd halen, dat geld ook voor grote afwezigen John Raaijmann en Sam van den Hove (beterschap Sam).

Een ander niet weg te cijferen bijkomstigheid waarover ik me als voorzitten verheug, is de omgang van de fokkers onderling, de sfeer was buitengewoon open en de toezeggingen dieren uit te wisselen of beschikbaar te stellen aan collega fokkers belooft veel voor de toekomst. Ik denk, dat de mail van John Raaymann, die was verhinderd door verblijf in het buitenland, onverwacht toch voor een sterke verbetering van de sfeer heeft  gezorgd en ik ben blij daar kond van te doen. Op de Noordshow zit ook een mooi aantal Showracers en ik hoop daar een even positieve bijdrage aan te kunnen geven als in Wijchen, in heel veel opzichten zeer geslaagd.

Jos De Poel.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Foto’s Sytze de Bruine

 

                   

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                                                               

                                                                                                                                                                                                                                             

 

Aandachtig kijken om de minste Show Racer af te laten vallen.

                                                                                                                                                           

Fraaie rasvertegenwoordiger die toch afviel vanwege de al grove wratten die de kopbelijning nu al stoorden.

 

Als Fraaiste op 2 na deze Indigo gekraste oude

duivin van Thomas Haenraets.

                                                                                                                                                                               

 

Als fraaiste SR gekozen tijdens de Amerikaanse keuring:

 Doffer Zwart Oud eigenaar Rocco Verhage.

                   

 

                                                 

                                                                          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Als Fraaiste op 1 na deze jonge doffer blauwkras van Bertus Kok.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                          

 

 

 

 

 

 

Ontstaan en geschiedenis van de Amerikaanse Showracer

 

 


Voor het ontstaan van de Showracer moeten we terug naar het einde van de vorige eeuw. Na afloop van de Civil War (de burgeroorlog) in de Verenigde Staten hernam het leven zijn normale loop weer; toen ook de economie weer wat verbeterde werden er tal van duivenrassen uit Europa geïmporteerd. Vooral de verschillende Belgische postduivenrassen waren hierbij sterk vertegenwoordigd. Duiven- liefhebbers voornamelijk uit New York en Massachusetts, veelal zelf van Europese afkomst, hebben in die jaren veel duiven uit Engeland, België maar ook wel uit Nederland geïmporteerd. Na de 1e wereldoorlog was er opnieuw zo’n opleving en werd er geld nog moeite gespaard om werkelijk topmateriaal naar Amerika te halen. Bij de fokkers thuis, in achtertuinen en dierenwinkeltjes werden die duiven bekeken en besproken.

Maar zelfs toen al was er dat grote verschil tussen vlieg- en showduivenliefhebbers. Natuurlijk waren er ook fokkers die zowel vliegduiven voor de wedstrijdvluchten en daarnaast speciale voor de show bestemde duiven hadden. De ontwikkeling van Racer (vliegduif) voor de wedstrijdvluchten tot Showracer (dus alleen voor showdoeleinden) ging in vergelijk met de Engelse Homerrassen erg langzaam. In alle rasbeschrijvingen in Amerikaanse vaktijdschriften kan men lezen dat het ras door jarenlange selectie van Racers (wedstrijdpostduiven) ontstaan is. Gezien de foto’s en afbeeldingen van zelfs winnende duiven uit de vijftiger jaren kan men gerust aannemen dat er na die tijd een flinke portie Show Homer is ingefokt.

John Heidig en George Hefele maar ook anderen die niet bij name worden genoemd speelden decennia lang een centrale rol bij de ontwikkeling van de Showracer. Maar ook in andere delen van het land stond men niet stil. Op "The White Plain National" werden een aantal van de allerbeste dieren uit die tijd door Bill Rice en Amos Hodson geshowd. Laatst genoemde behoort ook nu (in 1998) nog altijd tot de echte topfokkers, op de nationale shows brengt hij nog steeds winnende dieren in de kooien

Een echte mijlpaal was de "National Show of New York" in 1931 die in John Blade’s dierenwinkel werd georganiseerd. Deze specifieke postduivenshow was in eerste instantie bedoeld voor de omgeving van New York en Noord New Yersey en behalve vliegduiven die hun waarde op de wedstrijdvluchten hadden bewezen kon men er ook post duiven inzenden die alleen voor hun showwaarde gehouden werden. In enkele jaren werd deze show de belangrijkste Nationale show in Amerika op het gebied van vlieg- en showpostduiven.

Na de 2e wereldoorlog (in de begin vijftiger jaren) begon de opkomst van de commerciële luchtvaart daarmee werd het grootste probleem (de enorme afstanden) in de Verenigde Staten voor een deel opgelost. Voor die tijd was men per trein soms dagen onderweg om een show bij te wonen, dat dit het aantal inzendingen/bezoekers niet bevorderde kan men zich voorstellen. In de oorlogsjaren hadden vele jonge mannen hun diensttijd doorgebracht als duivenverzorgers bij de land- en luchtmacht. Een aantal van deze mannen, die uit alle uithoeken van het land kwamen, zouden na de oorlog tot de belangrijkste fokkers van het land gaan behoren, het lag voor de hand dat zij door ruilen en samenfokken de verspreiding van het ras enorm hebben versneld.

Zoals hiervoor reeds aangegeven, het is allemaal begonnen in het noordoosten van het land toch hebben de fokkers uit zuid- en centraal Californië, de laatste decennia, een steeds groter aandeel in de ontwikkeling van het ras gekregen. Volgens een artikel in "Pigeon Debut" heeft Don Andrews, een schatrijke handelaar in ijzerwaren, die op zijn hokken zo’n 7000 duiven had daarin een grote rol gespeeld. Deze man ging zelfs zover dat hij befaamde duivenkenners uit Europa over liet komen om ze als verzorger in dienst te nemen. Ook bekende Amerikaanse fokkers haalde hij op dezelfde wijze naar de omgeving van Los Angeles. De grootste Nationale Show in de Verenigde Staten "The Pageant of Pigeons" vindt dan ook plaats in L.A. en wordt georganiseerd door de Los Angeles Pigeon Club. De laatste jaren worden de Show-Racers op de Nationale Shows in de V.S. haast zonder uitzondering gekeurd door zg. Master-Breeders, duivenliefhebbers, die zelf sinds jaar en dag tot de meeste succesvolle fokkers van het ras behoren.

De Show Racer is een typisch Amerikaans ras dat met zijn super strakke bevedering in de smaak valt bij duivenfokkers over de hele wereld, zowel in Australië en Afrika maar tegenwoordig ook in Europa zijn ze steeds vaker op de tentoonstellingen te bewonderen. Toch verschenen pas in 1990 de eerste Show Racers op de grote landelijke shows in Duitsland. Friedel Bossmeyer uit Fränkisch-Crumbach een Duitse duivenkeurmeester, was op tentoonstellingen in de V.S. diep onder de indruk van dis ras gekomen, Hij was één van de eersten die topmateriaal uit Amerika in Duitsland importeerde. In 1996 werd op zijn initiatief de Duitse "Show Racer Club" opgericht, binnen een jaar telde die al meer dan honderd leden. Het ledental zal ongetwijfeld nog veel hoger worden als de aanschaf van goed fokmateriaal wat makkelijker (lees betaalbaarder) wordt. Vele Duitse fokkers zijn inmiddels zelf al de grote plas overgestoken om rechtstreeks in Amerika fokmateriaal aan te schaffen. Onder leiding van Gottfried Ernst uit Rodgau/Dld. bezochten in Januari 1998 enkele tientallen Duitse fokkers de grote nationale show in. San Bernadino LA. Deze duivententoonstelling (met het record aantal inzendingen van 8800) werd georganiseerd door de National Pigeon Association Gedurende hun verblijf in de Verenigde Staten werden een aantal topdieren (waaronder zelfs showwinnaars) aangekocht. Het laat zich raden dat dit aanzienlijke kosten vergt. De Nederlandse duivenliefhebbers zijn veel behoudender, en minder snel bereid dergelijke bedragen aan duiven te spenderen. Ondergetekende maakte in 1993 op de "Jungtierschau" in Hannover/Dld. voor het eerst kennis met het ras, in 1994 werden de eerste koppels aangeschaft. In 1995 werd het ras voor erkenning op de bondsshow "Avicultura" ingestuurd en door de NBS standaardcommissie erkend. Nu (najaar 2003) zijn er in Nederland een twaalftal fokkers maar ik verwacht dat er, gezien de                  belangstelling, spoedig meer zullen zijn.

Fok

De verdundkleurigen hebben over het algemeen wat minder body dan de overige kleurslagen, met het keuren moet men daar rekening mee houden.

Showracers zijn vitale duiven die met veel zorg hun eigen jongen grootbrengen. Toch kan men het beste oud met jong verparen. Een koppel bestaande uit twee late jongen brengt vaak teleurstelling Op het hok blijken het makke duiven te zijn. Als er kalm mee wordt omgegaan laten ze zich van hun zitplaats oppakken zonder dat ze proberen weg te vliegen. Toch is het niet allemaal zonneschijn, het kan niet ontkend worden dat de doffers nogal vechtlustig zijn. Vooral bij het koppelen in het voorjaar komt het tot echte vechtpartijen. In een soort omhelzing, die soms minuten lang kan duren, houden ze elkaar bij de mondhoeken vast. De verwondingen die zo ontstaan zijn in de vorm van onderwratten later altijd zichtbaar. Als de rangorde eenmaal definitief is vastgesteld is dat probleem voorbij. In tegenstelling tot sommige rassen die de uit hun broedhok geraakte vreemde jonge duiven tot bloedens toe verwonden komt dit bij de Showracers niet voor. Herhaaldelijk heb ik vastgesteld dat bedelende jongen spontaan door meerdere adoptieouders werden gevoerd.

Standaard

De huidige Amerikaanse standaard dateert van 1979, de laatste aanpassing van de tekst vond plaats in September 1993. In de nieuwe tekst wordt meer aandacht gegeven aan de precieze omschrijving van de verschillende raskenmerken. Ook de ideaalafbeelding was aan revisie toe, in 2009 is de vernieuwde standaardafbeelding door de NBS standaardcommissie geaccepteerd, vooral kop en snavel maar ook de nek worden krachtiger weergegeven. De laatste vier jaar wordt daarover al gediscuteerd. In November 1996 werden de laatste schetsen (gemaakt door Diane Jacky) door het bestuur naar de leden van de ASRA (American Showracer Association) gestuurd. Die nieuwe schets bevat een front- top- en zijaanzicht, vooral het zij- aanzicht is imponerend mooi maar een beslissing hierover is nog niet genomen.

De Duitse en de Nederlandse standaard zijn haast letterlijke vertalingen van de Amerikaanse standaard met uitzondering van enkele kleurslagen die bij ons nog niet erkend zijn.

Show Racers in detail gezien

Type en stand

Het type verlangen we krachtig, dus zichtbaar groter dan postduiven. De benen ternauwernood middellang, goed gehoekt en ver naar achter geplaatst. Borst en buik moeten royaal voor en onder de vleugelbogen uitkomen. Door de strakke bevedering zijn die vleugelbogen, van voren gezien, toch vaak zichtbaar. Een forse krachtige hals, middellang. En last but not least kort in de achterpartij. Om het predikaat Fraai te verdienen moet een Show Racer een opgerichte vaste stand tonen. Voor de tentoonstelling is het ideaal ongeveer een hoek van 45 ° maar duiven die voor de fok gebruikt worden zien we liever nog meer opgericht. Borstbeen, het borstbeen willen we lang maar beslist niet diep. Bij het in de hand nemen mag het borstbeen dus niet buiten het omringende borstvlees uitsteken. Neem maar een eend in de handen dan kun je precies vaststellen wat ik bedoel.

Grootte

Het gaat om de harmonie van het geheel. Veelal worden er te overdreven eisen aan de grootte gesteld. De Amerikaanse speciaalclub geeft een gewicht aan tussen 18 en 22 ounces voor oude dieren. In grammen       (1 ounce is 28,35 gram) tussen 510 en 625 gram. Dat is maar weinig meer dan de 450 gram van een gemiddelde postduif. In het zelfde artikel wordt ook gesteld dat oude fokdoffers vaak zwaarder zijn dan 30 ounce. Zelf geef ik de voorkeur aan de wat krachtigere types.

Hals

Middellang, vol en krachtig uit de borst komende en eindigende in een scherp uitgesneden keel.

Kopdracht

De kopdracht is voor het uiterlijk erg belangrijk. Ideaal is een kopdracht waarbij de snavelpunt maar iets lager dan horizontaal wordt gedragen. Te laagzichtig moet bestraft worden.

Kopbelijning

Van boven gezien verlangen we, vooral bij de doffers, een brede schedel die vanaf de ogen naar de snavelpunt maar weinig smaller wordt. De voorkop (tussen oog en snavel- aanzet) vrij lang. De snavel moet vrij breed aanzetten, stomp en krachtig. In profiel gezien moet de kop een wat gestrekte indruk geven, goed gerond (dus niet te vlak in voorkop) en voldoende substantie boven de ogen.

Snavelwratten

Zowel wratvorm als wratstructuur spelen bij de beoordeling maar een bescheiden rol. Alleen "Steg" een wratvorm zoals bij de Exhibition Homers waarbij de veren tussen de beide wrathelften tot aan de snavelaanzet doorgroeit, wordt als een ernstige fout gezien. Bij de theoretische mogelijkheid van twee verder gelijkwaardige dieren wint natuurlijk de duif met de betere wratvorm. Op de beoordelingskaart moet een ruwe of slechte wratvorm wel worden vermeld maar bij de huidige stand van het ras niet bestraft worden. Oude doffers hebben haast zonder uitzondering onderwratten bij de mondhoeken, dit wordt vooral door vechten bij het begin van het fokseizoen veroorzaakt. 
Net zoals een Pitbullterriër bij een vechtpartij zijn tegenstander altijd bij de keel probeert te grijpen zo hebben de Show Racers het altijd gemunt op de kwetsbare mondhoeken. Onderwratvorming bij duivinnen en jonge doffers moet wel bestraft worden.

Vooral de duiven van Bill Schlieper winnen in Amerika aan de lopende band hun "B.O.B. of B.O.S." (best of breed of best of show) hun nafok in Duitsland valt naast hun volume van kop en snavel vaak op door de grove wratstructuur.

Oogkleur

Bij voorkeur donkerrood tot heel diep kastanjebruin. Vooral bij de duiven met de Indigo Factor wordt een zeer donkere oogkleur toegestaan, maar als de iris vrijwel net zo donker is als de pupil wordt dat ook in Duitsland bestraft. Voor bleke, matte of lichte ogen is minder consideratie. Bij duiven met de bruinfactor is het zogenaamde valse parel- oog toegestaan en bij witten een donker oog. Showracers met gele of parelogen zijn niet geschikt voor showdoeleinden.

Oogranden

Aan de oogranden worden hoge eisen gesteld, die dienen zo smal mogelijk en in kleur passend bij de veerkleur te zijn.

Onderstaande kleuren zijn (nog) niet erkend in Nederland:

Dominant en recessief opaal, de bruine kleurslagen, de miskleuren en de zeldzame kleuren zoals de saddles, waarbij alleen de vleugelschilden zijn gekleurd, en de faded.

Fouten

Alle fouten het type en de stand betreffende moeten zwaar bestraft worden. Show Racers die te horizontaal staan en/of een lang smal type tonen zijn (ondanks andere kwaliteiten) met G. dik beloond. Show Racers hebben een dik pak veren en moeten er altijd super strak bevederd uitzien. Losse bevedering in hals of achterpartij of veerwervelingen in de hals moeten tot een laag predikaat leiden. Voor te ruwe wratstructuur bij jonge dieren moet bij de beoordeling een punt worden afgetrokken.

Jan Jacobs

===================================================================================================================================================

Verslag rasbegeleidingscommissie 2010                            Maart 2011

De Showracer het afgelopen showseizoen. 

Het meest opvallende bij een nadere beschouwing van de Showracer mag je eigenlijk stellen, dat de ontwikkelingen in Europa, eindelijk de Amerikaanse standaard idealen lijken te gaan volgen. We hebben het dan in hoofdzaak over de uitstraling, waarbij de nadruk niet  komt te liggen op de kop ronding in absolute zin, maar veel meer op een geronde getrokken lijn, waar  de nadruk ligt op het vasthouden van de substantie( en lengte) in de voorkop en de schedelbreedte. Ook in de ons omringende landen wordt deze lijn gevolgd.  (Engeland – Frankrijk - Duitsland) Hierdoor ontstaat er een kop, die los van de (iets verouderde) standaard tekeningen, een wat AFGEVLAKT gedeelte kent vanaf de ooghoogte naar de snavel toe. Let wel, het moet geen vlakke kop worden, maar een min of meer afgeplat gedeelte dat vergelijkbaar is met de koppen zoals we die kennen van de Show Homer. De ideale(gewenste) gezichtslengte is bij doffers 40 mm en bij duivinnen 38 mm. Dit kan niet op een ronde kop! Tot op heden worden Showracers met een ronde spitse kop, veel te hoog beoordeeld in ons land. In het Duitse Geflugel Zeitung schreef Gerd Becht ik citeer: Een ronde spitse kop, mag nooit meer een predicaat halen! Er moet altijd een getrokken gedeelte in zitten. Waarbij de snavelvorm een alles bepalende rol speelt. Stomp en zwaar. Uit  de Amerikaanse praktijk bleek, dat de gewenste lengte alleen te realiseren was wanneer de ouderdieren niet in beide gevallen beschikken over een ronde dan wel  geronde kopbelijning. De breedte  tussen de ogen, mag naar de snavelaanzet maar nauwelijks versmallen, waarbij de kop niet teveel naar beneden mag doorbuigen. Een vrijwel horizontale kopdracht is dan ook conform de Amerikaanse richting.

De RBC stelt voor, om langs de weg der geleidelijkheid de fokkers te wijzen op de juiste  kopvorm en kopdracht, door middel van aantekening op de kaart en aftrek van punten naar mate de ernst. We streven, om In tijdsbestek van 3 jaar naar de juiste kopvorm te fokken. Dieren met een echt vlakke voorkop, zijn mogelijk geschikt voor de fok, maar zullen het op de tentoonstelling niet  zoals in Amerika wel vaak het geval is winnen.

Over het lichaam valt het volgende te zeggen, de breedte van de borst is belangrijker dan de diepte en van alle kanten bezien is de lichaamsvorm dan ook driehoekig! Het is dus niet zo, dat de meest opgerichte Showracer meteen ook de beste is, hij zal immers niet het zo gewenste type tonen, ook al spreekt de lichaamshouding het meest tot de verbeelding. We willen nu eenmaal geen bananen in de kooi! Een 45% af hellende niet te holle ruglijn is voldoende om een juiste lichaamshouding te realiseren, borstdiepte in van minder belang dan breedte.

Over de wrat of neusdoppen valt nog op te merken, dat gelukkig steeds meer keurmeesters in ons land de oude doffers met rust laten, en ze niet al te hard aanpakken op de bij het ras behorende wratstructuur.

De oogkleur gaat mee in de kleur van het gevederte, maar is nog in veel gevallen te donker! De RBC stelt dan ook voor, om wanneer  er echt sprake is van een bruine oogkleur, het predicaat daarop aan te passen. Onder de bevindingen van de laatste jaren valt ook de opzichtig slechte vleugeldracht, ook hier wil de RBC aandacht voor vragen.

De matige rugafdekking is een punt van zorg, in veel gevallen zijn het zelfs de wat langere en dus ook smallere dieren die de vleugels langs de staart laten vallen. Oorzaak kan liggen in de te brede stuit, waar onze oosterburen mogelijk te lang de nadruk hebben gelegd. Een bredere borst kan mogelijk de oplossing brengen.

Fokker: Jos de Poel

Keurmeester: Daan Admiraal

De Show Racer is in de onderstaande kleurslagen erkend. 

De geel gemarkeerde kleurslagen zijn met ingang van showseizoen 2011 erkend.

Zwart, donker, (dominant) rood, (dominant) geel, andalusisch blauw, blauw zwartgeband, blauwzilver donkergeband, roodzilver geband, geelzilver geband, blauw gekrast, blauwzilver gekrast, roodzilver gekrast, geelzilver gekrast, blauw donkergekrast, indigo geband, indigo gekrast, indigo donkergekrast, blauw schimmel, blauwzilver schimmel, roodzilver schimmel, geelzilver schimmel, bont (in alle vorengenoemde, kleuren).

==================================================================================================================================================

De Showracer in het tentoonstellingsseizoen 2011/2012                                                         Maart 2012

De rasbegeleidingscommissie voor de Showracer is van mening, dat we in het vervolg op verleden jaar, de kopbelijning de kopdracht en de snavelsterkte als speerpunten moeten handhaven. De gezichtslengte, een goede substantie en een sterke stompe snavel, zijn en blijven de belangrijkste aandachtpunten de komende jaren.

Niet enkel in Nederland speelt dit, ook in de ons omringende landen nemen deze ontwikkelingen serieus. Ook zij proberen de Amerikaanse lijn te volgen.

De algehele indruk of liever nog de eerste indruk is en blijft natuurlijk de lichaamshouding. Deze is echter bij de meeste van de tentoongestelde dieren dik in orde. `n Tip aan de keurmeesters zou nog kunnen zijn, om wanneer een Showracer niet de juiste lichaamshouding aan neemt, de duif eerst uit de kooi te nemen om de handbeoordeling te doen.

Laat in dat geval de eerste regel op de beoordelingskaart open en vul, nadat de duif in de kooi is teruggeplaatst het type en de lichaamshouding in.

U zult zien, dat in negen van de tien gevallen de duif probleemloos de juiste “stand” /houding aanneemt, en niet in negen van de tien gevallen zoals op onze jongdierendag de duiven het in lichaamshouding lieten zitten. De kwaliteit in ons land is inmiddels wel zo, dat deze horizontale houding er in grote lijnen wel uit is.

De grove neusdoppen, zijn zeker bij overjarige doffers normaal en mogen niet bestraft worden zolang ze de kopbelijning niet al te zeer verstoren.

Roodzilver en geelzilver met en zonder schimmel in de hals, is bij zowel geband als gekrast toegelaten. Deze aanpassingen moeten z.s.m. in de standaard worden opgenomen

De rasbegeleidingscommissie is voornemens, de komende jaren deze ontwikkelingen te stimuleren en op de beoordelingskaart deze wensen te vermelden, zonder de dieren daarop daadwerkelijk te drukken. Wel moge duidelijk zijn, dat dieren die wel over de juiste raskenmerken beschikken, vóór gaan in rangorde.

Jos De Poel/ Daan Admiraal.

==================================================================================================================================================

Hoe was het ook al weer in 2014??                                                           Jos De Poel

Er is alweer een verenigingsjaar verstreken, het lijkt er op, dat naarmate we ouder worden, de tijd steeds harder gaat lopen, waarbij we slechts hier en daar struikelend de boel nog kunnen bijhouden. Met dat bijhouden bedoel ik ook de ontwikkelingen in de SPC clubrassen, en de Showracer speciaal.

Doordat de ras-begeleiding-commissie in de voorgaande jaren de nadruk onder veel gemekker van enkele fokkers zich wat meer op de kwaliteiten van de kop had gericht,  blijkt dat nu,  na een paar jaar zijn de revenuen reeds  zichtbaar worden. Je kon ook zien, dat de dieren van mijn Engelse vriend Bill of liever gezegd van zijn vrouw Carla het aan type niet ontbreekt. Het verschil met onze topdieren zit hem, u raadt het vast in de koplengte en massa

Op de Championshow in Nieuwegein zat een hele echte Showracer van Bertus Kok. Opvallend was de massa plus de lengte in de voorkop en de sterke stompe snavel. Gekoppeld aan een juiste lichaamshouding kun je spreken van een top Showracer en eerlijk is eerlijk, dit was het beste dier dat ik in ons land tot op heden ben tegengekomen. Het zou dit jaar overigens best eens een top jáár kunnen worden wat dat aangaat, omdat een aantal fokkers zich de afgelopen periode behoorlijk wisten te voorzien van prima uitgangsdieren. Zo liet Rocco Verhagen dieren vanuit Amerika overkomen, op het moment dat ik dit schrijf heb ik de foto`s bekeken en ik ben erg onder de indruk. Het zou mij niet verbazen indien Rocco dit jaar geen grote stappen voorwaarts weet te maken.

Ook John Raaijmann  verbeterde zich in bont, door met Olaf Winkler een koppeltje Arabische Tommel duiven te ruilen tegen enorme Showracerdoffers, die in het verleden in Duitsland het clubkampioenschap veroverde en hem mede Deutsche Meister maakte. Ik moet wel toegeven, dat John in Duitsland een begrip is waar het gaat om deze trommelduiven, dus de ruil was min of meer voorstelbaar.

Met Barry Croes bezocht ik de Duitse Clubshow in Meyenburg, waar we met een bestelbriefje van Nederlandse fokkers op zoek gingen naar goede kweekdieren. Bij al het aanbod zaten niet meer dan een handjevol duivinnen, het overgrote deel bestond uit doffers en dan nog vaak hele oude. Zelf had ik een haantje van de Moderne Engelse vechtkriel meegenomen voor mijn vriend Hartmut Bauer, van hem kreeg ik een beauty van een donker indigo Showracer doffer en een Opaal wit gebande duivin.

Barry scoorde een fraaie blauw gebande doffer en voor Tom Haenraets kon ik een pracht blauw geband koppel meebrengen. Het lukte helaas niet om goede zwarte dieren te kopen voor vriend Oving, om dat zijn probleem met de slechte rugafdekking door de hier verkochte dieren niet verholpen kon worden. De ruildieren voor John Raijman zocht ik samen met Dirk Quade voor John uit, hij was er blij mee!

Ik heb dit afgelopen jaar een half dozijn nieuwe fokkers aan dieren kunnen helpen, wanneer ze allemaal lid worden van de SPC, is ons voortbestaan gewaarborgd.

Jongdierendag 2014 bleek gedenkwaardig, de gezamenlijke Showracerfokkers brachten meer dan 100 racers in de kooien. Jammer dat op een uitzondering na niet opgemerkt is, dat de enorme kwaliteitsinjecties van een stel fanatieke fokkers, tot een grote vooruitgang in dit ras had geleidt.

Nog steeds worden dieren met ronde niet gestrekte koppen, te hoog beoordeeld en dat leidde tot veel kritiek en dat was jammer. Ook mijn rol om de keurmeesters op één lijn te krijgen had nog niet het gewenste effect, omdat ze toch meer naar elkaar luisterde dan naar de Obman.

Er ontstaat min of meer uit ontevredenheid een onafhankelijke fokkersgroep voor Showracers, die ervoor gaan zongen, dat er een Amerikaanse keurmeester naar Nederland komt om hier een publieke keuring te verzorgen en tevens een aantal Amerikaanse fokdieren hier wil achterlaten. We moeten deze mogelijkheid met beide handen aangrijpen, zeker daar waar het gaat om onze keurmeesters nog beter op te leiden, om zo te voorkomen dat er een afscheiding komt.

Mijn voorstel aan de fokkers is: zorg dat er meer keurmeesters Showracers gaan fokken, of zorg dat er fokkers keurmeester worden. Het geouwehoer tussen de kooien over wat er niet allemaal fout is gegaan brengt ons geen stap verder en bereikt de betrokkenen op een verkeerde manier.

!8-19-20 en 21 december houden we tijdens de Gelderlandshow in Wijchen, een Showracertreffen met fokkers uit België, Duitsland en Nederland. Te winnen zijn o.a. een door een kunstenaar gemaakte showracerplaquette in porselein naast de vele door de Gelderlandshow beschikbaar gestelde prijzen.

Op de zondag voormiddag, willen we de tentoongestelde Showracers aan een Amerikaanse keuring onderwerpen. Het zou onze keurmeesters sieren als ze hierbij aanwezig zouden zijn. Mocht je nog mee willen doen aan deze show, bel of mail me dan z.s.m. dan zorg ik voor de rest.